28 مهر ماه 95

اینگونه مرا ننگر ، من لال نیستم، نیازی هم به رحم کردن های تو نیست . فقط واژه هایم را گم کرده ام ، یادم نمی آید کجای شهر بود، ولی رهگذری تمام آنچه که داشته ام را دزدید، تمام انچه که با آن میتوانستم حرف بزنم به یکباره ناپدید شد و من محکوم شدم به اینکه تا آخر عمر لال بمانم. لال ماندنیxa0 که زیاد هم بد نیست ، خیلی وقت است که عادت کرده ام که بیشتر از اینکه حرف بزنم فقط بشنوم ، نگاه کنم ، و بی قضاوت تمام شرایط را بدون شکایت پذیرا باشم ، اینگونه زندگی هم راحت تر میگذرد چون مجبور نیستم برای هر اتفاقی ک...

ادامه مطلب