28 مهر ماه 95

"میتوانم نامه ات را پستچی باشم اما... میترسم جای شکوفه شرقیت و کشتی غربیت لو برود ... میترسم نامه ات را در همان وسط ها رها کنند... یادشان برود که این نامه شاهنامه داستانهای شبانه توست ... بگذار نامه ات همینجا بماند. گوشی اگر برای شنیدن بود. زمزمه هایت متن نمیشد." آری این نامه ها باید همینجا بماند، بگذار در آینده روزنامه ای بنویسد : "سالهاست نویسنده ای در این نوشته ها مدفون شده است چرا که نه توانست خود و گذشته اش را انکار کند و نه توانست رویای مسخره ای از آینده اش را باور داشته باشد." " 1111 رو...

سلام هرچند که هیچگاه نخواهم توانست این نامه هارا بدستت برسانم. اما میخواهم باز هم بنویسم. شاید فقط به این امیدوارم که روزی وقتی که این دنیا را ترک میکنم؛ این نامه هارا کنار خیابان بگذارند و از قضا آن روز باد پاییزی شدیدی بوزد وxa0 تمامش را در شهر پراکنده کند. xa0و انوقت کل شهر پر شود از عاشقانه های شاع...

خیلی وقت است که از خواب بیدار شده ام اما هنوز چشمانم را نمیتوانم باز کنم. تمام امواج صدایی که در محیط اطراف پخش میشوند را میشنوم. -بیدارش نکن بگذار بخوابد دیشب فقط چند ساعت خوابیده است - اما شام نخورده است این مکالمه حس عجیبی میدهد انگار که هیچ چیز درست نیست، xa0انگار انقدر عدم قطعیت ها بزرگ شده اند که زندگی دارد اختیارم را از من میگیرد. نمیدانم چگونه شروع کنم راستش را بخواهی من دلیلی برای بیدار شدن ندارم. نه گشنه ام و نه خوابم می آید. تنها چیزی که مدام در ذهنم میپیچد: xa0"که چه؟" راستش را بگویم...

نمیدانم چند روز است که دست به نوشتن نزده ام اما کاملا معلوم است که هنوز هم وقتش نرسیده است اما همینگونه دوست دارم، یعنی همیشه اینگونه بوده ، هیچگاه مقید به چیزی نبوده ام که بخواهم اینبار هم قانون مند رفتار کنم پس بر خلاف تمام اندیشه ها و اعتقادات خود عمل می کنم و بی مهابانه کلمات را پشت سر هم میچینم . صدای فشردن دکمه های این ماشین تحریر های مدرن حواسم را پرت میکند و تمرکزم را به هم میریزد ، نمیدانم شاید دفعه های دیگر سعی کردم به جای استفاده از آن روی کاغذ و با یک خودکار آبی معمولی به ادامه ی ا...